نفقه نسبت به زن، حق و نسبت به شوهر ، تکلیف می باشد.در عقد دائم ، نفقه زن به عهده شوهر است.نفقه عبارت است از همه نیازهای متعارف و متناسب با وضعیت زن از قبیل مسکن،البسه،غذا،اثاث منزل و هزینه های درمانی و بهداشتی و خادم در صورت عادت یا احتیاج به واسطه ی نقصان یا مرض.
هر گاه زن، بدون مانع مشروع از ادای وظایف زوجیت امتناع کند به اصطلاح ناشزه خواهد بود و مستحق نفقه نمی باشد.
زن می تواند در صورت استنکاف شوهر از دادن نفقه به محکمه رجوع کند، در این صورت محکمه میزان نفقه را معین و شوهر را به دادن آن محکوم خواهد کرد.در صورت استنکاف شوهر از دادن نفقه و عدم امکان اجرا حکم محکمه و الزام او به دادن نفقه، زن می تواند برای طلاق به حاکم رجوع کند و حاکم شوهر را اجبار به طلاق می نماید.همچنین است در صورت عجز شوهر از دادن نفقه.
در نکاح منقطع، زن ، حق نفقه ندارد مگر اینکه شرط شده یا آنکه عقد مبنی بر آن جاری شده باشد.
اگر بودن زن با شوهر در یک منزل متضمن خوف ضرر بدنی یا مالی یا شرافتی برای زن باشد، زن می تواند مسکن علیحده اختیار کند و در صورت ثبوت مظنه ضرر مزبور، محکمه حکم بازگشت به منزل شوهر نخواهد داد و مادام که زن در بازگشتن به منزل مزبور معذور است، نفقه بر عهده شوهر خواهد بود.
نفقه فرزند نیز بر عهده پدراست. در صورت جدایی زوجین چنانچه حضانت فرزند با مادر باشد و پدر از پرداخت نفقه فرزند امتناع کند، از طریق دادگاه، ملزم به پرداخت می گردد.