نگهداری اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است.نگهداری طفل بعد از جدایی پدر و مادر ، امری متمایز است.
برای حضانت و نگهداری طفل ، مادر تا هفت سالگی اولویت دارد و پس از آن با پدر است.پس از هفت سالگی هم در صورتیکه میان پدر ومادر درباره حضانت اختلاف باشد ، حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک و به تشخیص دادگاه است.
رکن اساسی در مسئله حضانت ، رعایت مصلحت کودک می باشد.
در صورت فوت یکی از ابوین ، حضانت طفل با آنکه زنده است خواهد بود ، هر چند متوفی پدر طفل بوده و برای او قیم معین کرده باشد و یا حتی اگر جد پدری او زنده باشد.
هیچ یک از ابوین حق ندارد در مدتی که حضانت طفل به عهده آنهاست از نگهداری او امتناع کند.
حق ملاقات فرزند مشترک برای احدی از والدین که حضانت با او نیست ، محفوظ می باشد و چنانچه فردی که حضانت با اوست از انجام ملاقات جلوگیری کند به حبس ویا جزای نقدی محکوم خواهد شد.
طفل را نمی توان از ابوین و یا از پدر و یا از مادری که حضانت با اوست گرفت مگر در صورت جنون و یا به خطر افتادن صحت جسمانی و یا تربیت اخلاقی طفل در اثر عدم مواظبت.